“herkes arkadaşın olabilir;ama dost belki o arkadaşlar arasında bile yoktur...”

sevgilim ben galiba öldüm.
yaşasaydım canım acırdı

Farklı bir ifade bu yüzümüzde
Bazen mahrem bazen ayan beyan
Bir salanın öncesinde peyda olan ölüm
Küflenmiş ve popülere feda
Ağır sözlerle çarpan ellerimizi
Yangınlara sokup çıkaran bahaneler
Daha neler neler

Suç ortağım yok Tanrım
Verdiğin bu hayatı yalnız yaşadım
Şimdilik hepsi bu

Nefeslerin tüketildiği yerlere bir anıt gibi kondu iki aşkın ayrılık silüetleri. Mahşere kadar dili anlaşılmayacak bir kitabe işlendi anıta… Sadece rüzgârın çözeceği bir lisanla, simgeleştirildi aşkın alfabesi. Alfabeler boynu bükük bir kuğu gibi, ıssızlıkta asılı kaldılar. Artık mümkünü yoktu, duru sulara aksetmenin. Bir kere yazgı adıyla hecelenmişti Aşk hali. Sensizliğin ses haliydi bu. Yalın, belirgin ve bir tokat sesi kadar sahiciydi.