sonsuzluk nedir bilemedim...tek bildiğim sendin...şimdi seni de kaybettim...

Evet, sen felek, düş peşimden
Şakakları çatlamış bir haziran sabahına
Sözüm olsun, kalkmayacağım yatağımdan

Gece.. gece..gece...
ıssızlığın uysal koynunda sarıp sarmalamışken kendimi..
Yitirilmiş düşlerin ardı sıra sürünen ayak seslerim..
Ve Yine.. yeniden .. son kez Başlıyor işte..
Gece Konuşmalarım..

bir insanlık dersi verilmesi gerekenlerin bulunduğu yer kabuğunun en üst tabakasında, yani yaşam için elverişli olan bu ortamda fikirleri hep şiddete dayalı canlılarla aynı havayı tenefüs etmek! işte asıl işkence bu!

Sen hâla sen misin
Rüzgarı yırtan bulutları birleştiren ellerin varmı...